Vivo X300 Ultra recenzja: 56 999 CZK za telefon? Po trzech tygodniach powiem wam, czy warto

Vivo długo ukrywało swoje telefony Ultra w Chinach. Kiedy kilka dni temu w końcu doczekaliśmy się flagowego modelu X300 Ultra również u nas, otrzymałem telefon, który w skali globalnej wzbudza największe zainteresowanie wśród recenzentów. Po trzech tygodniach codziennego użytkowania mogę powiedzieć, że X300 Ultra jest rzeczywiście najlepszym fotomobilem, jaki można teraz kupić. A jednocześnie telefonem, przy którym trzeba sięgnąć głęboko do portfela, a potem jeszcze głębiej do sumienia, czy naprawdę potrafisz obronić jego cenę.

Na początek krótkie podsumowanie. Podstawowa konfiguracja zaczyna się od 46 999 CZK, testowana przeze mnie topowa wersja, obejmująca zestaw Photographer Kit z uchwytem, telekonwerterem 400 mm i innymi akcesoriami, kosztuje 56 999 CZK. Do tego Vivo oferuje bonus za odkup do 7 000 CZK, trzyletnią gwarancję, roczne ubezpieczenie wyświetlacza i pięcioletnią gwarancję na pojemność baterii, więc ostateczny wpływ na portfel można złagodzić. Mimo to mówimy o kwotach, które w Czechach wyznaczają zupełnie nową poprzeczkę tego, co ludzie chętnie kupują jako „telefon”.

Design budzi emocje

Pod względem designu Vivo wybrało drogę ewolucji. X300 Ultra nawiązuje do poprzednika X200 Ultra, ale w detalach posunął się o krok dalej. Najwięcej uwagi z tyłu oczywiście przyciąga ogromny okrągły moduł fotograficzny, który jest wyśrodkowany – to duża zaleta, ponieważ telefon nie ślizga się ani nie chwieje na stole, nawet jeśli wystaje kilka milimetrów ponad powierzchnię. Wokół modułu znajduje się frezowany metalowy pierścień z radełkowaniem, nawiązujący do pierścieni ostrości profesjonalnych obiektywów. Tak, to trochę kicz, ale pasuje. Ponadto, trzymając telefon, można wsunąć palec wskazujący pod moduł i dzięki temu mieć nad nim niemal stuprocentową kontrolę. Używałem go przez około 70% czasu bez etui i paradoksalnie nie mogę narzekać na śliskość.

Moja zielona wersja ma matowy tył. Skóra ekologiczna wyglądałaby jeszcze lepiej, ale rozumiem, dlaczego producent zdecydował się na takie rozwiązanie – matowa powierzchnia nie ściera się, nie tłuści i nadal wygląda elegancko. Ramka jest metalowa z matowym wykończeniem, a lekko ścięte krawędzie przyjemnie opierają się o dłoń i nie wrzynają się tak jak w Galaxy S25 Ultra.

To jednak nadal duży i ciężki kawałek telefonu. Na prawym boku znajdziemy już tylko przycisk zasilania i głośności, żadnego spustu aparatu, żadnego przełącznika – Vivo tym razem postawiło na umiar. Dotykowe sprzężenie zwrotne jest precyzyjne, a przyciski trafiają pod palce tam, gdzie się ich spodziewamy. Certyfikacja IP68 i IP69 staje się standardem w topowych telefonach, mimo to miło wiedzieć, że telefon wytrzyma nawet gorącą wodę pod wysokim ciśnieniem – sytuacja, którą trudno sobie wyobrazić w codziennym życiu, ale gdy już do niej dojdzie, będziesz zadowolony.

Wreszcie płaski wyświetlacz

Wyświetlacz ma przekątną 6,82 cala, jest to panel LTPO AMOLED o rozdzielczości 3168 × 1440 pikseli i dynamicznej częstotliwości odświeżania do 144 Hz. Ważniejszy niż liczba jest jednak kształt. Podczas gdy X200 Ultra miał wyświetlacz zakrzywiony na krawędziach, nowość jest płaska i prosto zakończona. Doceni to każdy, kto kiedykolwiek fotografował przez zakrzywioną krawędź i otrzymał niechciane odbicia lub fałszywe dotknięcia z panelu podczas robienia zdjęć.

Szczytowa jasność w marketingu podawana jest do 4 500 nitów, ale jest to tylko krótkotrwała wartość w scenach HDR. Podczas normalnego użytkowania poruszamy się gdzieś w okolicach 1 500 nitów, a to jest więcej niż wystarczające do pracy w ostrym słońcu – w przeciwieństwie do wielu konkurentów, możesz komponować zdjęcie nawet w południe, nie chowając się w cieniu ciała. Panel jest standardowo skalibrowany, dobrze radzi sobie z HDR, a ściemnianie PWM przy wysokich częstotliwościach jest łagodne dla oczu. Częstotliwość odświeżania 144 Hz brzmi imponująco, ale uczciwie objawia się tylko w grach – podczas przeglądania systemu to klasyczne 120 Hz, jak u konkurencji, co zresztą jest więcej niż wystarczające.

Ultradźwiękowy czytnik linii papilarnych pod wyświetlaczem działa szybko i niezawodnie. Jest zauważalnie szybszy niż klasyczne czytniki optyczne, wystarczy naprawdę przyłożyć palec na milisekundę i od razu masz odblokowane.

Snapdragon 8 Elite Gen 5 i bateria, która nie zamarza

Podczas gdy tańsze modele serii X300 napędzane są przez chipy MediaTek, flagowy model sięgnął po to, co najlepsze ma dziś Qualcomm – Snapdragon 8 Elite Gen 5. Uzupełnia go dedykowany koprocesor obrazu VS1+, 16 GB pamięci LPDDR5X Ultra i pamięć UFS 4.1 o pojemności do 1 TB. Pod względem wydajności jest to maszyna, która z łatwością poradzi sobie z wymagającymi grami, ale przede wszystkim nie zacina się podczas pracy z plikami RAW z 200Mpx sensora. A jest to objętość danych, na którą zwykły smartfon średniej klasy reaguje kilkusekundowym zamrożeniem.

Po dwudziestu minutach Genshin Impact w najwyższych detalach tylna strona w okolicy modułu fotograficznego nagrzała się do około 40 °C. Jest to stosunkowo niska wartość w porównaniu do niektórych tegorocznych flagowców, choć należy dodać, że metalowa ramka przenosi ciepło bezpośrednio do palców. Pod obciążeniem nie udało mi się przeciążyć telefonu na tyle, aby znacząco obniżył wydajność – komora chłodząca z dobrze zarządzaną termoregulacją wykonuje dobrą robotę.

Bateria to osobny rozdział. 6 600 mAh w obudowie poniżej 9 milimetrów to naprawdę mały cud chemii – Vivo stosuje drugą generację technologii półprzewodnikowej, którą nazywa BlueVolt. W praktyce telefon bez problemu wytrzyma wymagający dzień, podczas którego wyciśniesz z niego coś zza obiektywów. Przy mieszanym użytkowaniu z fotografowaniem i godziną streamowanego wideo wracałem wieczorem do domu z 30–40% pozostałej energii. Jeśli będziesz męczyć telefon nagrywaniem w 4K, licz się z tym, że rozładuje się w około półtorej godziny (mam na myśli naprawdę niemal nieprzerwane nagrywanie).

Ładowanie 100W kablem naładuje telefon od zera do pełna w nieco ponad 40 minut, bezprzewodowo poradzi sobie z 40 W. Producent gwarantuje ponadto działanie baterii do -20 °C, co jest miłym bonusem dla zimowych poszukiwaczy przygód z aparatem w kieszeni.

Aparat: tutaj płaci się za drogi sprzęt

Rdzeń całego telefonu. Vivo zastosowało zestaw, którego żadna konkurencja w tej chwili nie odważy się skopiować – nawet Oppo z Find X9 Ultra, które pod względem sprzętowym jest bardzo blisko. Na pleckach znajdziemy trzy pełnowartościowe obiektywy, a każdy z nich ma swoje specyficzne cechy, które zasługują na osobny akapit.

Główny sensor Sony Lytia LYT-901 o rozdzielczości 200 Mpx i powierzchni matrycy 1/1,12″ to absolutny top tego, co dziś mieści się w telefonie. W porównaniu do zeszłego roku ma nieco gorszą jasność f/1,85 (wcześniej f/1,69), ale znacznie większa matryca pozwala mu przyjąć więcej światła i więcej detali. Ciemniejsza przysłona jest tu zresztą celowa – mniejszy otwór zwiększa ostrość w rogach obrazu i ogranicza aberrację chromatyczną, co było drobną bolączką poprzednika. Stabilizacja głównego sensora osiąga poziom CIPA 6.5, w niższych klasach zazwyczaj poruszamy się w okolicach CIPA 5.0. Ogniskowa 35 mm zamiast typowych 23 mm jest dla niektórych kontrowersyjna, dla mnie po trzech tygodniach to jednoznaczny plus. Ogniskowa reportażowa w telefonie wymusza lepszą kompozycję, a portrety z głównego sensora wyglądają naturalniej niż przy typowych 23 mm, gdzie twarze na krawędziach czasami się „rozciągają”.

Peryskop z sensorem Samsung ISOCELL HP0 ma również 200 Mpx i jasność f/2,67 przy ogniskowej 85 mm. W porównaniu do poprzednika, który miał przysłonę f/2,27, tutaj również obowiązuje to samo, co w przypadku głównego sensora – ciemniejszy otwór zapewnia lepszą ostrość w rogach i ograniczenie aberracji chromatycznej. Certyfikacja ZEISS APO oznacza, że nie musisz obawiać się purpurowych kontur pod światło, a stabilizacja gimbalowa CIPA 7.0 utrzymuje obraz w ryzach nawet przy 10-krotnym cyfrowym zbliżeniu. Jest to zresztą wartość, do której ze zdjęcia można jeszcze wyciągnąć użyteczny wynik. Powyżej 230 mm jakość oczywiście spada, ale nadal jesteś powyżej poziomu np. Galaxy S26 Ultra czy Pixelu 10 Pro XL.

Ultraszerokokątny sensor LYT-818 jest taki sam jak w zeszłym roku, ale w kontekście całej serii smartfonów wcale nie jest to powód do narzekań – wręcz przeciwnie, to nadal najlepszy szerokokątny obiektyw na rynku. Ma rozmiar 1/1,28″, co jest powierzchnią porównywalną z głównymi matrycami typowych flagowców. W praktyce oznacza to, że możesz z niego wycinać kadry na 24 lub 28 mm i nadal masz zdjęcie, które gdzie indziej byłoby przypisywane głównemu aparatowi.

Wynik w praktyce? Przez trzy tygodnie fotografowania właściwie nie musiałem nawet przeglądać zdjęć. Zakres dynamiczny jest spójny we wszystkich obiektywach, biel nigdzie nie ucieka, a kolory wyglądają naturalnie. Vivo w X300 Ultra wyraźnie ograniczyło wcześniejsze, przesadne wyostrzanie, do którego jego poprzednie modele miały tendencję. Wynik bardziej przypomina bezlusterkowca niż typowy smartfon. Do przełączania między dwoma stylami kolorów służą profile Authentic (naturalny) i Vibrant (bardziej nasycony), a sami możecie tworzyć własne ustawienia wstępne i udostępniać je innym właścicielom telefonów Vivo. Drobiazg, który mnie ucieszył.

Wideo wreszcie nie jest produktem ubocznym

Jeśli Vivo w tym modelu coś naprawdę znacząco zmieniło, to jest to tryb wideo. Wszystkie trzy tylne obiektywy (i 50Mpx przednia kamera) poradzą sobie z 4K przy 120 kl./s, do tego Dolby Vision i 10-bitowy format Log ze zwiększonym strumieniem danych. Vivo dodatkowo obsługuje kodek APV 4:2:2 i certyfikację ACES, co są rzeczami, które zwykłego użytkownika pewnie nie powalą z krzesła, ale dla filmowca pracującego w postprodukcji mają konkretny sens. Oznacza to, że ujęcia z telefonu wlejesz na oś czasu obok materiału z profesjonalnych kamer, wyrównasz kolory i nikt już (przynajmniej na pierwszy rzut oka) nie rozpozna, co jest skąd.

Specjalny tryb Pro Video przypomina interfejs kamery kinematograficznej i oferuje manualną kontrolę nad ekspozycją, ostrością (w tym focus pullingiem), temperaturą barwową i szybkością migawki. Bezpośrednio do telefonu można wgrać LUT-y w formacie .cube i śledzić wynikowy wygląd kolorystyczny w czasie rzeczywistym podczas nagrywania – to samo, co robią profesjonalne monitory podczas filmowania. Cztery mikrofony kierunkowe rejestrują zrozumiały dźwięk, jeśli mówisz z rozsądnej odległości; nie jest to pełnoprawna alternatywa dla zewnętrznego mikrofonu, ale do vlogowania dźwięk jest zaskakująco dobry.

Gdzie to szwankuje, to nocne ujęcia z ręki. Nawet z gimbalem stabilizacja na ultraszerokokątnym obiektywie w nocy jest nerwowa, a detale w cieniach czasami giną w odszumianiu. W dzień jest za to oszałamiająco, bez zastrzeżeń. Po aktualizacjach oprogramowania prawdopodobnie się to jeszcze poprawi, ale to nie zmienia faktu, że w tej chwili kinematograficzna reputacja X300 Ultra opiera się głównie na scenach dziennych.

Zestaw fotograficzny za dziesięć tysięcy: zabawka czy narzędzie pracy?

Zestaw Photographer Kit, który otrzymujesz do telefonu za dodatkowe 10 000 CZK, zawiera zupełnie nowy telekonwerter 400 mm, etui z mocowaniem, uchwyt z własną baterią i sterowaniem, adapter statywowy Arca-Swiss oraz pasek na ramię. Po trzech tygodniach użytkowania muszę przyznać, że nie jest to zabawka, jak początkowo myślałem.

Nowy telekonwerter 400 mm pozwala na natywne optyczne powiększenie, które zbliża się do zakresu teleobiektywów dla bezlusterkowców. W połączeniu z zoomem cyfrowym uzyskasz ekwiwalent 3 200 mm, co w obudowie, która mieści się w kieszeni kurtki, jest faktem, nad którym do dziś się dziwię.

Uchwyt zmienia całe podejście do fotografowania. Ma spust migawki, pokrętło do sterowania zoomem, przycisk do wideo, przycisk lampy błyskowej i jeden programowalny – a także ukrywa w sobie dodatkową baterię. Do wideo jest kluczowy, ponieważ telefon trzymasz stabilnie obiema rękami jak prawdziwy aparat, a drżenie nie przenosi się tak bardzo na ujęcie. Jeśli naprawdę zamierzasz produktywnie fotografować lub nagrywać telefonem podczas wycieczek, zestaw fotograficzny ma sens – zwłaszcza do dzikiej przyrody, sportu i koncertów. Jeśli chcesz go tylko „dla szpanu”, dziesięć tysięcy to bardzo drogi szpan.

OriginOS 6 i czeska rzeczywistość

Telefon działa na OriginOS 6 zbudowanym na Androidzie 16. Producent obiecuje 5 lat głównych aktualizacji i 7 lat poprawek bezpieczeństwa, co jest znaczącym postępem dla Vivo – jeszcze niedawno seria Ultra otrzymywała tylko trzy duże aktualizacje.

Sama nakładka jest wizualnie świeża i przejrzysta, a rozbudowane możliwości edycji są dostępne dla tych, którzy naprawdę chcą pobawić się designem i personalizacją. Funkcjonalność AI działa przede wszystkim przez Gemini z dodatkiem Circle to Search, ale Vivo ma również własne funkcje generatywne w galerii i dyktafonie.

Preinstalowany bloatware jest minimalny. Do serwisu Vivo dodaje trzyletnią gwarancję, roczne ubezpieczenie wyświetlacza i pięcioletnią gwarancję pojemności baterii, co w sumie należy do ponadstandardowych ofert na czeskim rynku.

Cena boli. A konkurencja wbije nóż głębiej

Tutaj dochodzimy do sedna całego rozważania. 46 999 CZK za podstawową wersję i 56 999 CZK za zestaw z fotokitem to w czeskim kontekście nie są liczby, przy których decyzję o zakupie podejmuje się w tramwaju. A kiedy rozejrzysz się po konkurencji, pytanie „dlaczego tak drogo?” rozbrzmiewa jeszcze głośniej:

• Xiaomi 17 Ultra – cena początkowa 35 990 CZK, w promocjach z bonusem za odkup i kodem promocyjnym można go kupić nawet za 31 490 CZK. Sprzętowo to porównywalna klasa
• Vivo X300 Pro – mniejszy brat tego samego telefonu, który startował od 34 990 CZK, dziś można go dostać za około 25 000 CZK. Ma ten sam peryskop z 200Mpx sensorem i wykona 90% pracy swojego starszego brata
• Oppo Find X9 Ultra – początkowa europejska cena 35 999 CZK za konfigurację 12/512 GB mocno daje się we znaki Vivo. Sprzętowo to bezpośredni konkurent.

Gdyby chodziło wyłącznie o technologię, X300 Ultra obroniłby swoją cenę – w tej chwili na rynku nie ma fotomobilu, który byłby konsekwentnie lepszy. Jednak przepaść cenowa w porównaniu do X300 Pro i Xiaomi 17 Ultra jest tak duża, że wynikające z tego równanie „ten telefon kontra ten z 90% jakości za prawie połowę ceny” dla wielu ludzi wypadnie jednoznacznie. A potem jest jeszcze świeżo zaprezentowane Oppo Find X9 Ultra, które będzie najpoważniejszym rywalem w tej kategorii – ze sprzętem na porównywalnym poziomie i znacznie niższą ceną.

Ostateczna ocena

Vivo X300 Ultra jest w tej chwili najlepszym fotomobilem na rynku. Zestaw sprzętowy jest bezkonkurencyjny, wykonanie pierwszorzędne, bateria dokładnie taka, jaką chcesz mieć we flagowcu, a po raz pierwszy od kilku lat Vivo naprawdę dopracowało również wideo – nie jako bonus, ale jako pełnoprawny filar całego produktu. Zestaw fotograficzny nie jest zabawką, lecz rozszerzeniem, które ma sens dla każdego, kto faktycznie tworzy za pomocą telefonu.

Problemem jest cena. Pięćdziesiąt tysięcy za telefon i kolejne dziesięć za akcesoria to w Czechach kwota, którą obronisz tylko wtedy, jeśli X300 Ultra jest dla ciebie narzędziem pracy – czyli jeśli zajmujesz się fotografią mobilną lub tworzeniem wideo profesjonalnie lub półprofesjonalnie. Dla przeciętnego użytkownika X300 Pro za prawie połowę ceny jest wystarczającą alternatywą, której 9 na 10 klientów nie odróżni od topowego modelu. A dla tych, którzy szukają topowego fotomobilu za znacznie mniej, tu mamy Xiaomi 17 Ultra lub świeże Oppo Find X9 Ultra.

Dodam jeszcze jedną osobistą uwagę. Po trzech tygodniach użytkowania wiem, że gdybym musiał kupić ten telefon za własne pieniądze, raczej wybrałbym X300 Pro, a za pozostałe środki kupiłbym porządny bezlusterkowiec.

Czy X300 Ultra to dla Ciebie wymarzony fotomobil, czy wolałbyś wybrać tańszy X300 Pro i zainwestować różnicę gdzie indziej?